بحران مدارس سنگی در خوزستان؛ سکوت و انفعال نوسازی مدارس تا کجا؟

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو، مدارس سنگی و ناایمن مناطق محروم استان خوزستان سالهاست در زیر سایه بی‌توجهی مسئولان استانی قرار گرفته است، و علی رغم وعده هایی که در راستای جمع آوری مدارس سنگی داده شده اما همچنان این وعده ها عملیاتی نشده و دانش آموزان و معلمان زیر سقف مدارس ناایمن مشغول به تحصیل و تدریس هستند که این امکان را فراهم می کند تا هر لحظه بحرانی بیافریند که دیگر نتوان جبران کرد، علی ای حال می طلبد وزارت آموزش و پرورش نقش محوری خود را در ساماندهی و جمع آوری مدارس سنگی ایفا کند تا تلخی های این مدارس برای دانش آموزان به شیرینی تبدیل شود.

مشکل مدارس کانکسی و سنگی در مناطق محروم کشور و به ویژه در مناطق و شهرستان‌های کوهستانی استان خوزستان از مواردی بوده که از سال‌های پیش تاکنون به دغدغه اصلی فعالان این حوزه تبدیل شده ولی وعده حل اصولی و ریشه‌ای آن روی کاغذها در بایگانی‌های متولیان امر قرار گرفته و عملا سرعت بالایی جهت حل این مساله دیده نشده است که نشانگر ضعف مسئولان سازمان نوسازی مدارس بوده زیرا مسئولیت ساخت و ساز و تجهیز امکانات مدارس را بر عهده دارد.

مناطق روستایی شهرستان‌های اندیمشک، دزفول، گتوند، لالی، ایذه، مسجدسلیمان، باغملک، دزپارت، صیدون، اندیکا، لالی و برخی دیگر از شهرستان‌های استان خوزستان همچنان درگیر مدارس کپری، سنگی و کانکسی هستند بدون شک در چنین شرایطی که داشتن اولیه‌ترین خدمات آموزشی از جمله مدرسه استاندارد و اندکی اصولی برای شرایط آب و هوایی خوزستان یکی از دغدغه‌های مهم دانش‌آموزان است، نمی‌توان از آنها انتظاری بیشتر برای آموختن و باسواد شدن داشت و اگر این دانش‌آموز از این مرحله، فراتر از یک خواندن و نوشتن ظاهر شوند می‌توان به آینده درسی وی امیدوارتر بود و راه‌های جدیدتری در علم و دانش برای وی در نظر داشت.

مساله مدارس غیر اصولی" سنگی، کانکسی و کپری" سال‌هاست که سوژه اصلی رسانه‌ها و فعالان حوزه‌های اجتماعی است؛ مدارسی که اصلا نباید در سیستم آموزشی کشور جایگاهی برایشان تعریف شود ولی ما می بینیم که اینگونه مدارس همچنان در محروم ترین مناطق و البته با استعداد کشور خودنمایی می کنند؛ قطعا اینچنین امکاناتی سبب می شود تا از انگیزه دانش آموزان برای تحصیل کاسته شود چرا که در اذهان خود قیاس هایی انجام می دهند و حس تبیعض به آنها دست خواهد داد که این موضوع به تنهایی می تواند در پیشرفتشان تاثیر گذار باشد.

بنابراین؛ سوالی در اذهان طرح می شود که نقش اداره کل نوسازی مدارس استان خوزستان در حل مشکلات موجود چه بوده است و مدیرکل مربوطه تاکنون چندین بار از نزدیک در مدارس روستاهای دوردست شهرستان هایی همچون ایذه، مسجدسلیمان، دزفول، باغملک، صیدون، اندیکا، لالی و دیگر شهرهای شمالی خوزستان که مدارس کپری، کانکسی و سنگی دارند حضور پیدا کرده است تا بتواند درد معلم، دانش آموز و خانواده های نگران آنها در این مدارس غیر استاندارد را لمس کند؟

وجود مدارس سنگی ناایمن و غیر استاندارد نارضایتی معلمان و دانش آموزان را در پی داشته، مدارسی که وعده برچیده شدن آنها سالهاست داده شده اما در عمل اتفاق خاصی نیفتاده است و مسئولان استانی به ویژه مدیرکل نوسازی دست روی دست گذاشته و نظاره گر سنگ هایی هستند که خدایی ناکرده شاید روزی با جان دانش آموزان و معلمان بازی کند؛ البته باید از تلاش ها و رایزنی های آقای مدیرکل، نه برای ریشه کن کردن مدارس سنگی، بلکه برای ابقاء خود در جایگاه مدیرکلی تشکر کرد! ای کاش به همان میزانی که برای ماندگاری خود آسمان و ریسمان را به هم بافته است مقداری هم وقت خود را صرف حل مسائل دانش آموزان مناطق محروم می کرد که اگر اینگونه می شد بحران مدارس سنگی دیگر وجود نداشت. 

اکنون در فصل سرما به سر می بریم و مناطق کوهستانی خوزستان هم در روزهای آینده درگیر برف و بوران می شوند، برفی که تا سقف مدارس سنگی روی هم انباشته می شود و سوز سرما و نبود امکانات و تجهیزات مناسب دانش آموزان را به ستوه می آورد و تعطیلی زودهنگام مدارس را برایشان رقم می زند، تعطیلی که شاید رویاهای آنها را به فراموشی بسپارد رویاهایی که می شود با وجودشان ایران را آباد کرد.

حالا؛ فعالان حوزه اجتماعی، خیران مدرسه ساز و فعالان رسانه ای که دردشان مشترک است و می خواهند دیگر مدارس سنگی در سطح استان دیده نشود مطالبه شان تغییر و تحول در اداره کل نوسازی مدارس برای بهبود شرایط است که باید استاندار و رئیس نوسازی کشور همراهی لازم برای ایجاد تغییر و تحولات داشته باشند و البته نمایندگان مجلس هم می توانند با نقش نظارتی خود و با بی اعتنایی به لابی های گسترده آقای مدیرکل زمینه تغییر و تحول را فراهم کنند تا شاید دیگر شاهد مدارس سنگی و بحران زا نباشیم.